Thana Jeyaseelan

ஈரம் இருக்கட்டும் இதயத்தில்.
வற்றாத
ஈரம் இருக்கட்டும் எண்ணத்தில்.
காயாத
ஈரம் இருக்கட்டும் எழுத்தில்,
உன் இசை, பேச்சில்.
வீரம் இருந்தாலும், விவேகம் மிளிர்ந்தாலும்,
காரம் மிகுந்தாலும்,
காலம் காலமாய்த் தமிழர்
மானுடம் பேசியதால்…
மனிதம் வளர்த்ததனால்…
காதல் ,இரக்கம் ,கருணை ,அருள் ,அன்பு, ‘அக
வாழ்வினது சாரம்’ என்று வகுத்ததனால்…
வீழ்ந்த எதிரிக்கும் ‘ பேராண்மை’ செய்ததனால்…
ஊரில் பகைவர்க்கும் ‘ஊராண்மை’ புரிந்ததனால்…
கோப நெருப்புக் குமுறி
எரிகையிலும்
சாபம் இடாமல் சகல உயிர்களிலும்
பாசங்கள் காட்டப் பழகியதால்…
இயற்கையுடன்
நேசங்கள் காட்டி நிமிர்ந்ததனால்…
சோதரரே..,
ஈரம் இருக்கட்டும் இதயத்தில்.
வற்றாத
ஈரம் கசியட்டும் எண்ணத்தில்.
காயாத
ஈரம் சுரக்கட்டும் எழுத்தில்,
நும் இசை, பேச்சில்!

யாவர் உனக்குத் தீமை விளைப்பினும்,
யாவர் உன்மேல் அவதூ றுரைப்பினும்,
யாரெவர் உனைக் காயப் படுத்தினும்,
யாரெவர் உனைக் களங்கப் படுத்தினும்,
நீ அதற்குப் பழிவாங்க வேண்டிய
தில்லை; காத்து இரு…நினை வீம்புக்கு
காயப்படுத்தியோர் சிக்கலில் மாட்டுவார்.
காலம் கணக்கை முடிக்கும்; கதறுவார்.

இந்தப் பிரபஞ்சம் ‘மூடிய தொகுதி’; ஆம்
இதுள் நடப்பவை ஏதும் வெளியிலே
சிந்திடாது காண்; நடக்கும் ஒவ்வொரு
செயல்கள், தாக்கத்திற்கும் ஒருபலன்
வந்திடும்; எவர் எதுசெய்கிறாரோ அதே
வரும் அவருக்குத்…திரும்பக் கிடைத்திடும்.
இந்த இயற்கை , பிரபஞ்சம் யாதையும்
எடுத்து நோக்கும் சமநிலை காக்குமாம்.

யாருமே இந்த இயற்கையின் நீதிக்குள்
தமது வலிமை , ஆற்றல் பெருமையை,
மேன் நிலையை , வேறு சலுகையை,
வீரம் செல்வங்கள் கல்வியைக் காட்டியே
மீள ஏலாது; செய்த தவறிற்கு
வீழ்ந்து கெஞ்சிப் பிராயச்சித்தம் ஏதும்
தேட ஏலாது; செய்த செயலுக்கு
சேரும் பயன்…யாரும் தப்ப முடியாது!

நன்மை எண்ணம், நேர்மை வழிசெல்லல்,
நாலு பேருக் குதவல் , பலன் பாராது
என்ன யாருக்கும் ஊர் சமூகத்திற்கும்
செய்ய இயங்கல், உண்மையின் பின்நிற்றல்,
என்றி ருப்பவர்க்கு இலாபம் உடன்வரா-
தெனினும்…நிச்சயம் நற்பலன் , நல்வாழ்வு
முன்னேற்றம் நல்ல முடிவு வரும். ‘மற்றோர்’
முயலினும் தோல்வி தீமையே சூழுமாம்!

இந்தப் பிரபஞ்ச உண்மை , இரகசியம்
என்றும் எண்ணுவோர் யாவர் எத் தீமைகள்
நிந்தனை செய்யும் போதும் கலங்கிடார்.
நிலை குலைந்துமே சோர்ந்தும் அடங்கிடார்.
இந்த இயற்கை , பிரபஞ்சம் காக்குமென்
றிருப்போர் தம்பணி செய்வர்; இது தேறார்…
“தந்திரம் பிழை செய்தும் ஜெயிக்கலாம்
தாங்கள்” என்போர்… உயர்ந்தும் உதிர்வராம்!

நல்லூர் கொடியேறி விட்டால்
அதன் நாற்திசையும்
பல்வேறு கொண்டாட்டம்.
பக்தித் திருவிழாக்கள்.
அவற்றின் விசேசம்,
அவற்றின் தனித்துவம், Continue reading →

காலனாக வந்து மண்ணில் வாழுகின்ற வைரவர்.
காவல் நின்று ஊரை வாழ்த்தும் ‘மண்டையோட்டு மாலையர்’.
சூலம் வீசி தீ நுதல்களாலே தீமை தீய்ப்பவர்.
தொல்லை செய்யும் மாய மந்திரம் துரத்திச் சாய்ப்பவர். Continue reading →

இந்த எழிலினை எங்குமே காண ஏலா-
திந்த அழகைவே றெவருமே
காட்ட ஏலாது.
இந்த வைபோகம் வேறெங்கும் கிடையாது.
இந்த ஆனந்தம் எல்லோர்க்கும் எட்டாது.
இந்தப் பெரும்பேறு ஏற்கார்க்குக் கிட்டாது. Continue reading →

அழகும் அறிவும் அறமும் மறமும்
அருளும் நிறையும் அலங்காரா.
அவுணர் அழிய அமரர் நிமிர
அதிகம் உதவும் பெருமானே.
விழியில் கருணை வழிய, இதழில்
மிருது வசனம் பொழிவோனே. Continue reading →

சனசமுத்திரத் திடையில் தவழ்ந்துவந்தான்
தேரேறி
கனவான் என நல்லை ஆறுகமுகக் கந்தன்.
இந்த சன சமுத்திரத்தில்,
இந்த மக்கள் வெள்ளத்தில்,
சிந்தை இழந்து சிலிர்த்தபடி Continue reading →

எங்கள் குறை கண்ணில் படவில்லையா? – அட
எங்கள் குரல் காதில் விழவில்லையா
எங்கள் வேண்டுதலுக்குப் பதிலில்லையா? –ஐயா
எங்கள் இடர் கண்டுமின்னும் மெளனமா? Continue reading →

யாரா யினிலும் அவர் அண் டிவர
சாதா ரணமாய்த் தழுவும் தலைவா!
வேரா கஎமக் குதவும் அரனே
வேலா பெருநல் லைகுகா சரணம்! Continue reading →

‘ஆறுமுகர்’ தேரிலேறி ஆடி வந்திடும் – காலை
அதிசயங்கள், அற்புதங்கள் கோடி பொங்கிடும்.
வீறுகொண் டாக்ரோஷமோடு சஞ்சரித்திடும் – வேலன்
விழிப்பிளம்பு தீமைகளை சங்கரித்திடும். Continue reading →

எங்கிருந்து இங்கு சனம் வந்து சேர்ந்தது? – அட
எள்ளுவிழ இடமிலாது எவ்வாறு சூழ்ந்தது?
எங்கிருந்து எந்தக் காந்தம் ஈர்த்திழுக்குது? – பக்தர்
இதயம் நல்லை அறுமுகனைத் தேடித் திரழுது!

யாரும் சேர்த்திடாது வந்திணைந்த கூட்டமாம் – ஏதும்
யாசகங்கள் வாங்கி சேர்ந்திடாதிந் நாட்டமாம்.
பேர் புகழிற்காக ஏங்கிடாத தேட்டமாம்- நல்லை
பெரியவன் தேரேறக் கண்டால்… ஆட்டம் பாட்டமாம்.

உடல் முழுக்க அலகு குத்தி வலி பொறுத்துமே -பறவை,
தூக்குக் காவடிகள், வந்து வியக்க வைக்குமே
அட இவரின் அன்பிற் கீடேதுமில்லையே – நல்லை
அரனின் வெறியர் அவனைவிட்ட கன்றதில்லையே!

தீயும் எரியும் கொடிய வெய்யில் எங்கும் தீய்க்கையில் – நேர்த்தி
தீர்த்துருண்டு காவடிகள் ஆடுவோர்களின்
காயம் அறி மாறும்…கந்தன் கருணைப் பார்வையில் – காலன்
கயிறுகூட அறுந்து போகும் வேலின் கூர்மையில்!

வந்த பக்தர் உளப்பசியைக் முருகன் போக்குவான் – அவர்
வயிற்றுப் பசியை அன்னதான மிடுவோர் ஆற்றுவார்.
நொந்தவர்கள் வந்து நெஞ்சமுருகி நேருவார் -அவர்
நோ வலியைத் துன்பத்தை ‘நல்லூரான்’ ஓட்டுவான்.

“யாரெவரும் எப்படியும் வாழட்டும்
இப்படித்தான்
வாழ்வேன்” எனவாழும் ‘இலட்சிய வாதியை’ப்போல்… Continue reading →

எதுதான் முடிவு எனவும் தெரியோம்.
எதுதான் விடிவு எனவும் தெளியோம்.
விதிஎவ் வழிபோ கவிடும் புரியோம்.
வினைஎன் னபழி தருமோ அறியோம். Continue reading →

யானொரு கருவி நீயே தான் சுருதி
யாதையும் பார்த்துக்கொள் நீயே!
யான் விடும் பிழை, என் சரி, நன்மை தீமை,
என்வெற்றி தோல்வி, நோய் சுகமும்,
யாவுமுன் செயலே! யான் வெறுஞ் சடமே!
எனை இயக்கும் சக்தி நீயே! Continue reading →

நல்லை ஊரை நம்பி நிதம் நாடு – அது
ஞான நிழல் நல்கும் எழிற் காடு.
வல்வினையில் வைக்கும் வேலும் சூடு- உந்தன்
வாழ்வைமாற்றும் வேலனுக்கார் ஈடு? Continue reading →