யாவர் உனக்குத் தீமை விளைப்பினும்,
யாவர் உன்மேல் அவதூ றுரைப்பினும்,
யாரெவர் உனைக் காயப் படுத்தினும்,
யாரெவர் உனைக் களங்கப் படுத்தினும்,
நீ அதற்குப் பழிவாங்க வேண்டிய
தில்லை; காத்து இரு…நினை வீம்புக்கு
காயப்படுத்தியோர் சிக்கலில் மாட்டுவார்.
காலம் கணக்கை முடிக்கும்; கதறுவார்.
இந்தப் பிரபஞ்சம் ‘மூடிய தொகுதி’; ஆம்
இதுள் நடப்பவை ஏதும் வெளியிலே
சிந்திடாது காண்; நடக்கும் ஒவ்வொரு
செயல்கள், தாக்கத்திற்கும் ஒருபலன்
வந்திடும்; எவர் எதுசெய்கிறாரோ அதே
வரும் அவருக்குத்…திரும்பக் கிடைத்திடும்.
இந்த இயற்கை , பிரபஞ்சம் யாதையும்
எடுத்து நோக்கும் சமநிலை காக்குமாம்.
யாருமே இந்த இயற்கையின் நீதிக்குள்
தமது வலிமை , ஆற்றல் பெருமையை,
மேன் நிலையை , வேறு சலுகையை,
வீரம் செல்வங்கள் கல்வியைக் காட்டியே
மீள ஏலாது; செய்த தவறிற்கு
வீழ்ந்து கெஞ்சிப் பிராயச்சித்தம் ஏதும்
தேட ஏலாது; செய்த செயலுக்கு
சேரும் பயன்…யாரும் தப்ப முடியாது!
நன்மை எண்ணம், நேர்மை வழிசெல்லல்,
நாலு பேருக் குதவல் , பலன் பாராது
என்ன யாருக்கும் ஊர் சமூகத்திற்கும்
செய்ய இயங்கல், உண்மையின் பின்நிற்றல்,
என்றி ருப்பவர்க்கு இலாபம் உடன்வரா-
தெனினும்…நிச்சயம் நற்பலன் , நல்வாழ்வு
முன்னேற்றம் நல்ல முடிவு வரும். ‘மற்றோர்’
முயலினும் தோல்வி தீமையே சூழுமாம்!
இந்தப் பிரபஞ்ச உண்மை , இரகசியம்
என்றும் எண்ணுவோர் யாவர் எத் தீமைகள்
நிந்தனை செய்யும் போதும் கலங்கிடார்.
நிலை குலைந்துமே சோர்ந்தும் அடங்கிடார்.
இந்த இயற்கை , பிரபஞ்சம் காக்குமென்
றிருப்போர் தம்பணி செய்வர்; இது தேறார்…
“தந்திரம் பிழை செய்தும் ஜெயிக்கலாம்
தாங்கள்” என்போர்… உயர்ந்தும் உதிர்வராம்!
