Thana Jeyaseelan

எதுதான் முடிவு எனவும் தெரியோம்.
எதுதான் விடிவு எனவும் தெளியோம்.
விதிஎவ் வழிபோ கவிடும் புரியோம்.
வினைஎன் னபழி தருமோ அறியோம்.

எனினும் திமிராய் எமையும் வியந்தே
எதுவும் தெரியும் எனவும் நடந்தே
கனவில் அலைவோம் நனவில் நலிந்தே
கதியற் றுயிரும் அலைவோம் மெலிந்தே

நானென் றிடும்ஆ ணவமும் பணிய
நாம் ஏ துமிலாச் சடமென் றுணர
ஈனம் இழிவு முழுதும் அழிய
ஏவு வடிவே லதையாம் நிமிர.

வெறு(ம்)மா யையினால் விரிஏக் கமதும்,
வினையின் விளைவால் மிகுதாக் கமதும்,
எரி…பன் னிருகண் சுடரின் ஒளியால்.
எமைத்தங் கமெனப் புடம்போட் டிடுவாய்.

திரளும் அவுணர் திறணைப் பொடிசெய்.
தெருவில் அசடர் திரிவர் தடு பொய்.
வரங்கேட் டுஅழும் வலுவற் றவர்கள்
மலர…வலியோர் தொலைய வரம்…பெய்.

எழில்’நல் லையிலே’ இருதே வியரோ-
டெழும் வேலினிலே உறைவே லவனே!
அழகே, அறிவே, அறமே, அடியாரக்
கருள்; ‘கார்த் திகையில்’ அவலம் அறவே!

யானொரு கருவி நீயே தான் சுருதி
யாதையும் பார்த்துக்கொள் நீயே!
யான் விடும் பிழை, என் சரி, நன்மை தீமை,
என்வெற்றி தோல்வி, நோய் சுகமும்,
யாவுமுன் செயலே! யான் வெறுஞ் சடமே!
எனை இயக்கும் சக்தி நீயே!
யாவிற்கும் காரணம், பொருள் நீயென்றுணர்வேன்
யான்; எனைக் காத்தருள் வாயே!

அதையிதைத் தாவென் றடிக்கடி கேளேன்
அன்று முதற்கொண்டு நானும்
ஆசையாய்க் கேட்ட தருளிய தி(ல்)லை நீ…
அதற்காய்… யான் கேளாத போதும்
பதவியும், பரிசும், தந்தே வளர்த்தாய்
பார்போற்ற நல்கினாய் பவிசும்.
பணிந்தேன்; எனக்கேதும் வேண்டுதல் இல்லை
பார்த்தருள்வாய் தேவை… நாளும்.

ஒவ்வொரு ஆண்டு உருண்டோடும் போதும்
ஒவ்வொரு வேண்டுத லோடு
ஓடுதெம் வாழ்வு; புதுப்புதுக் கனவு
உதிக்குது; ஏங்குது நனவு.
எவ்வித ஆசைதான் தீரினும் மழைபோல்
எழும்புது ஏக்கத்தின் பொழிவு.
எனினும் தெரிந்தே அவ்வப்போ தருள்வாய்
எங்களுக்கு ஏற்ற வரவு.

எத்தனை பேர்தான் வந்துமே போனார்
இருக்கிறாய் நீ அதே திசையில்
எத்தனை கூத்தைக் கண்டனை; இன்றும்
எழுந்தருள்வாய் நிஜ அழகில்
யுத்தமும் நோயும் தடைகளும் தோற்று
உதிர்ந்தன; உந்தனின் கழலில்
ஒளிர்கிறாய் நல்லையூர் வேலவா… நாம்வந்
தொதுங்குவோம் உன்னடி நிழலில்.

நல்லை ஊரை நம்பி நிதம் நாடு – அது
ஞான நிழல் நல்கும் எழிற் காடு.
வல்வினையில் வைக்கும் வேலும் சூடு- உந்தன்
வாழ்வைமாற்றும் வேலனுக்கார் ஈடு? Continue reading →

அண்டிவரும் பக்தருக்கு அள்ளிஅள்ளியே – செல்வம்
அத்தனையும் தந்துயர்த்தும் அன்னைத் தெய்வமே!
குண்டு, போர், பிணி, அனர்த்தம் சூழ்ந்த போதிலே -கொற்றக்
குடை, அரணாய்க் காத்தணைத்த நல்லை வேந்தனே! Continue reading →

எல்லையில் லாத எழில்கள் புனைந்து
எப்போதும் புன்னகை பூத்து,
எவரெவர் வந்து இருந்து எழுந்து
இழகி அழும்போதும் பார்த்து,
தொல்லைகள் தீர்த்து, துணிவுளஞ் சேர்த்து,
தோல்விப் பயம் ஓட ஆர்த்து, Continue reading →

கடலா கியநின் கருணைக் கரையில்
களையா றிடுமோர் கணம்வாய்த் திடுமோ?
உடலா றிடுமோ? உயிரா றிடுமோ?
உணர்வூ றியவா ஒருவார்த் தையுரை! Continue reading →

சோடனைகள் விதவிதமாய்ச் சோடனைகள்
வகைவகையாய்ச்
சோடனைகள் என்றாலும் சோபிக்க வில்லைஏதும்!
சோடனைகள் அதனைத் தூக்கி நிறுத்தவில்லை!
ஏனென்றால் சோடிக்கப் பட்டதுவோ
உயிரற்ற Continue reading →

இன்னுமின்னும் தோண்ட எத்தனை கூடுகள் வந்திடும்? -அவை
என்ன கொடிய கதைகளை ஊருக் குரைத்திடும்?
என்ன நடந்தது யாரிவர்கள் எனும் ஐயமும், – அட
என்னதான் மூடு மந்திர மென்கிற அச்சமும்,
இன்னும் அவிழாப் புதிராய்த் தொடருதே ஏனடா? -நிதம்
எண்ணிக்கை சொல்லிக் கடந்து நாம் போறமோ? கூறடா! Continue reading →

நடக்கத் தொடங்கையிலே யார்க்கும் இடைஞ்சலில்லை.
இடையில் இணைகையிலே எவரும்
தடுக்கவில்லை.
உடையோன் பின் வந்ததென்று
ஊர் முறையிட்டதில்லை.
நானே உரிமையாளன் எனயாரும் சொன்னதில்லை. Continue reading →

கலையாத கனவோடு நனவின்று வாழும்.
கருமங்கள் எதுஞ்செய்யத் தடைபோடும் காலம்.
விலைபேசி எமைவிற்க முயல்வோரின் வேகம்
விழ…எங்கள் அடையாளம் தனை மீட்க வேணும். Continue reading →

என்னதான் வசை? எங்கு பார்க்கிலும்
ஏனடா மனக் காழ்ப்புகள்?
ஏன் பொறாமைகள்? போட்டி பூசல்கள்
ஏன் பெருகுது தூற்றுதல்?
நின்று நன்மைகள் செய்பவர்க்குக் கை
நீட்டிக் குற்றம் சுமத்தலேன்? Continue reading →

எதுவரும் பொழுதிலும், இடர்சுடும் நொடியிலும்,
இடிகளே வீழும் கணமும்.
“எவையுமே தாக்காது எனை”யென் றெனக்குளே
எழும் ஒரு அசரீரியும்.
சதிபல செய்யினும், தருமம் பிழைப்பினும்,
தவிர்த்து…மெய் தனை ஏய்பினும் Continue reading →

ஏற்றிட முடியா இந்த
இழப்பினுக் கெதைநாம் செய்வோம்?
கூற்றுவன் கொடுமைக் காரன்…
குணநலம் குறைந்தோன்… கண்டோம்.
நேற்றிந்த நேரம் நின்றோன்…
“இன்றில்லை” என்ற உண்மை Continue reading →

மாய மந்திர ஜாலம் நிறைந்ததாய்,
மர்மப் பொய்கைகள் சுண்டி இழுப்பதாய்,
மாயைகள் புரி வல்லவர் சூழ்ச்சிகள்
வைத்து மயக்கி விழுத்தத் துடிப்பதாய்,
ஏய்த்து ஏமாற்றி ஆசைகள் காட்டிடும்
எழில்கொள் மோகினிப் பேய்கள் நிறைந்ததாய், Continue reading →

காலமென்பது ஓடுகின்றது.
கால்களும் அதற் கேற்றவாறுதான்
பாலையோ அனற் பாதையோ…அதில்
பாய்ந்துமே பயணித்து உள்ளது.
கால்களில் அடி பட்டிருப்பினும்,
கால்கள் நொண்டவும், ஏதும் நோயினால் Continue reading →